جو ورودی های جدید دانشگاه هم جالب بود ، همگی بچه های کم سن و سال بودند (البته شاید ما پیر شدیم). طوری که رضا حساب کرد بچه هایی که ورودی امسال دانشگاه هستند ، وقتی که ما دانشگاه قبول شدیم ، کلاس پنجم ابتدایی بودن ! این یعنی فاجعه (برای من البته) ! روز خوبی بود در کل.

خوب گویا قسمت ماهم بازگشت به همین نقطه بود ، جایی که پس از چند وقت شد باعث شروع دوباره ام شد و بازم مدتی ولش کردم و اکنون بازهم به سراغش آمدم بعد از سه سال ! به مثال مادری که هرچقدر به او بی وفایی میکنی بازهم وقت دلتنگی سرت را در آغوش میگیرد ، اینجا نیز برای من همان حکم را دارد.

گویا بازهم بغض کرده به سمتش آمده ام و بازهم در دامانش آرام خواهم گرفت. تا که چه پیش آید و چند وقت در آغوشش خواهم بود ، خدا داند اما فعلاً همین بس که هستم.

--

*نظرات پستهای قبلی خودبخود پاک شده اند  و امکان نظردهی جدید را هم برداشتم. باید دستی به سر و روی اینجا بکشم.

باقی بقایتان